هر بار که مرا میدید ساعتها گریه میکرد!آخرین بار که به سراغم آمد.دیوانه وار می خندید! وقتی حالت استفهام را در نگاه من دید.با طعنه گفت : تعجب مکن که چرا می خندم ، من دیگر آن جوان سابق نیستم ، بس بود هر چه تو قاه قاه خندیدی و من های های گریه کردم!....

تازه حرفش را تمام کرده بود که یکباره قطره اشکی سر گردان در گوشه ی چشمش لنگر انداخت ؟ با طعنه گفتم : بنا بود گریه نکنی پس این قطره اشک چیست ؟ اشک را با دست پاک کرد و فیلسوفانه گفت : این ؟ این قطره ، اشک نیست ، نقطه است!می فهمی ؟ (نقطه) این آخرین نقطه ایست که به آخرین جمله ی آخرین فصل کتاب ایمانم ، به عشق دختران ، گذاشتم!من دیگر به هیچ چیز دختران ایمان ندارم!جز.....به یکپارچگیشان در بی وفایی.....

......................................................................................................................................................

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان

باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

روز اول که سرشتند ز گِل پیکرشان

سنگی اندر گِلشان بود همان شد دلشان